de\u00a0 Fernando Arrabal<\/strong><\/p>\n\u2026het was 7u.51<\/p>\n
op woensdag 10 juli 2013<\/p>\n
en we weenden<\/p>\n
zij en ik<\/p>\n
omgeven door le Tout Paris<\/p>\n
en misschien wel le Tout Berlin<\/p>\n
en zelfs de duizend ogen van de groep Zero.<\/p>\n
in zijn stichterszetel<\/p>\n
zat daar Otto Piene<\/p>\n
hoog opvlammend<\/p>\n
en Delano\u00eb was bedekt<\/p>\n
met rosso de magiore<\/p>\n
en we weenden<\/p>\n
ontroostbaar<\/p>\n
zij<\/p>\n
die volwassen is<\/p>\n
sedert enkele maanden<\/p>\n
en ik<\/p>\n
die gebukt ga onder de last van jaren<\/p>\n
sedert meerdere eeuwen<\/p>\n
Daniel Spoerri was onze topograaf<\/p>\n
sedert het toeval<\/p>\n
alsof hij nog steeds<\/p>\n
borden met soep<\/p>\n
verzamelde<\/p>\n
en Jean Tinguely<\/p>\n
danste<\/p>\n
op zijn stalen geraamte<\/p>\n
bvoor onze fonteinen van Stravinsky<\/p>\n
want wij weende voor onszelf<\/p>\n
alleen in de wereld<\/p>\n
gebogen over de wanhoop<\/p>\n
tussen Yves Klein<\/p>\n
blauwer dan ooit<\/p>\n
en Pol Bury<\/p>\n
zwaarder dan zijn bollen<\/p>\n
tussen Heinz Mack<\/p>\n
met mechanisch projectiescherm<\/p>\n
en Ante Glibota<\/p>\n
met trillend licht aan zijn scalpel<\/p>\n
en iedereen was er<\/p>\n
en iedereen keek naar ons<\/p>\n
maar wij zagen niemand<\/p>\n
hangend aan onze tranen<\/p>\n
ja iedereen was mooi<\/p>\n
ja iedereen was vrolijk<\/p>\n
ja iedereen was rijk<\/p>\n
ja iedereen was vrijgevig<\/p>\n
ja ioedereen was beroemd<\/p>\n
ja iedereen was toegewijd<\/p>\n
ja iedereen was modern<\/p>\n
en behoorde zelfs tot de avant-garde<\/p>\n
maar onze tranen liepen over<\/p>\n
wat niemand had verwacht<\/p>\n
wij hadden niet gedroomd van rijkdom<\/p>\n
wij hadden niet gedroomd van roem<\/p>\n
wij hadden gedroomd van ruimte en tijd<\/p>\n
even onvoorstelbaar als onmogelijk<\/p>\n
want wij dachten<\/p>\n
aan geschilderde gedichten<\/p>\n
aan beelden vol schoonheid<\/p>\n
vol vrijheid<\/p>\n
en kennis<\/p>\n
en wij weenden<\/p>\n
met tranen die mislukt waren<\/p>\n
zoals onze mal dolor\u2026<\/p>\n
GEVOLGEN<\/strong><\/p>\nde\u00a0 Fernando Arrabal<\/p>\n
\u2026ik dring door tot in haar ziel<\/p>\n
en ik dring door tot in begrippen<\/p>\n
\u2026ik doorboor haar ingewanden<\/p>\n
en ik doorboor iedere oorsprong<\/p>\n
\u2026ik waag mij in haar lichaam<\/p>\n
en ik ontdek het waagstuk van de gedachte<\/p>\n
\u2026ik vind de vervoering uit<\/p>\n
en ik vind gedachten uit<\/p>\n
\u2026ik geniet van het gevaar van de hartstocht<\/p>\n
en ik geniet van de gevaren van de verbeelding<\/p>\n
\u2026ik verzink hardnekkig in haar<\/p>\n
en ik verzink onverschrokken in bespiegelingen<\/p>\n
\u2026ik ontluik in het risico om lief te hebben<\/p>\n
en ik ontluik in de gewaagde voornemens die mijn redding zijn<\/p>\n
\u2026ik duik in haar afgronden<\/p>\n
en ik duik in de schepping<\/p>\n
voor alle eeuwen der eeuwen\u2026<\/p>\n
Vertaald \u2013 Spanje \/\u00a0 Fernando Arrabal \/\u00a0 Willem M. Roggeman<\/strong><\/p>\nPaniekgedichten<\/p>\n
Samen met de Ier Samuel Beckett en de Roemeen Eug\u00e8ne Ionescu behoorde de Spaanse auteur Fernando Arrabal tot de belangrijkste vormvernieuwers van het theater in de tweede helft van de twintigste eeuw. Tot zijn bekendste toneelstukken beschouwt men \u201cFando en Lis\u201d en \u201cHet autokerkhof\u201d. Deze stukken werden ook in het Nederlands vertaald en werden in\u00a0 de jaren zeventig opgevoerd door de avant-garde groep Toneel Vandaag onder leiding van Rudi Van Vlaenderen. Ik kon deze voorstellingen bijwonen tijdens de Middagen van het Toneel, die in de Residentieschouwburg in de Wetstraat te Brussel werden gehouden.<\/p>\n
In tegenstelling tot het werk van Beckett en Ionescu kan men de toneelstukken van Arrabal niet rekenen tot het absurde toneel. Hij heeft zelf zijn werk bestempeld als \u201cpaniektheater\u201d. In 1962 stichtte hij in Parijs de Paniek Beweging, samen met Roland Topor en Alejandro Jodorowsky. Hij schreef toen ook het eerste Paniek Manifest. De term \u201dpaniektheater\u201d heeft hij in een interview als volgt verklaard: \u201cPaniek is afgeleid van de naam van de god Pan en deze naam Pan betekent \u201calles\u201d. Het belangrijkste kenmerk van paniektheater is de verwarring, die onze realiteit beheerst en die het gevolg is van het toeval en het onverwachte, die ook in ons leven een belangrijke rol spelen.<\/p>\n
Fernando Arrabal werd op 11 augustus 1932 geboren in Melilla in Spaans Marokko. Precies op die plek is Franco zijn opstand en veroveringstocht begonnen. De vader van Fernando stond bekend als een linkse sympathisant. Hij werd aangehouden en ter dood veroordeeld. Later werd zijn straf omgezet tot dertig jaar gevangenis en werd hij opgesloten in Burgos. De moeder echter stond aan de kant van Franco en verbood dat er nog over de vader werd gesproken, die zij zelf dood verklaarde. In 1936 verhuisde zij met haar kinderen naar Spanje. Op 28 januari 1942 wist de vader uit de gevangenis te ontsnappen. Hij was in pyjama en er lag een laag sneeuw van \u00e9\u00e9n meter. Van de ontsnapte werd nooit meer een spoor gevonden. Waarschijnlijk is hij tijdens zijn vlucht omgekomen.<\/p>\n
Fernando Arrabal begon rechten te studeren in Madrid, maar hij gaf zijn studies op en trok naar Parijs. Daar werd hij gerekend tot de tweede lichting van Spaanse bannelingen. Hij zou zich in de Franse hoofdstad volledig toeleggen op de literatuur. In zijn eerste P\u00a0\u00a0 arijse jaren ging hij veel om met Andr\u00e9 Breton, maar hij voelde zich geen surrealist en hij verliet al gauw de groep.<\/p>\n
Gezien zijn verleden (hij werd zelf ook in Spanje aangehouden, maar weer vrijgelaten.) is het niet verwonderlijk dat de Spaanse burgeroorlog als een rode draad doorheen heel zijn oeuvre loopt. Men kan er ook een verwantschap in herkennen met het werk van de schilder Francisco Goya. Niet alleen speelt de dood een grote rol. Arrabel regisseerde ook een film \u201cViva la muerte\u201d (de kreet van de republikeinen tijdens de gevechten tegen Franco.) Zijn wereld bestaat uit beulen en slachtoffers, maar onverwachts worden de rollen soms omgekeerd. Vlaamse critici hebben zijn toneelwerk zoals \u201cHet Labyrint\u201d bestempeld als \u201cgruweltoneel\u201d.<\/p>\n
In 1967 werd hij in Spanje aangehouden omdat hij in een boek een opdracht had geschreven, die als \u201cblasfemisch\u201d werd beschouwd. Het internationaal protest werd geleid door Samuel Beckett, die een \u201cBrief aan de rechters in Spanje ter verdediging van Arrabal\u201d schreef.<\/p>\n
De veelzijdige auteur Fernando Arrabal geniet ontegensprekelijk de grootste bekendheid als toneelschrijver. Maar hij schreef ook enkele interessante romans zoals \u201cBaal Babylon\u201d en \u201cDe begrafenis van een sardien\u201d. Hij schrijft in het Spaans, maar vertaalt zijn werk zelf in het Frans, vaak in samenwerking met zijn Franse echtgenote.<\/p>\n
Het is pas tijdens mijn ontmoeting met Fernando Arrabal op het internationaal literatuurfestival in Pordenone, Itali\u00eb, in september 2013 dat ik vernam dat hij ook heel wat po\u00ebzie had gepubliceerd. Hij vertelde mij ook vol geestdrift over Hugo Claus, met wie hij zes maanden in de Verenigde Staten heeft doorgebracht in 1959-60, op uitnodiging van de\u00a0 Ford Fondation. Deze stichting had G\u00fcnther Grass voor Duitsland, Italo Calvino voor Itali\u00eb, Robert Pinget voor Frankrijk, Hugo Claus voor de Benelux en Arrabal voor Spanje uitgenodigd. \u201cAllen werden later in hun land beschouwd als de grootste levende schrijver, behalve ik in Spanje.\u201d, zegt hij monkelend.<\/p>\n
In zijn po\u00ebtisch werk komen talrijke erotische verzen voor, zoals o.m. de bundel \u201cClitoris\u201d, en deze gedichten zijn zeker niet vrij te pleiten van een drang om de brave lezer uit te dagen. In zijn po\u00ebzie gebruikt hij vaak een provocerende, zelfs obscene taal. Maar ook voor de beeldende kunsten heeft hij grote belangstelling. Sommige dichtbundels zijn dan ook ge\u00efllustreerd door bekende kunstenaars als Pablo Picasso, Salvador Dali, Ren\u00e9 Magritte en Roland Topor.<\/p>\n
De hierna volgende gedichten zijn afkomstig uit de bundel \u201cPierre de la Folie\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
collage: Jordi Soler (Fernando Arrabal\u00a0 monogram in cuneiform ) Tweets \u00a0\u00a0\u00a0 \u200f@arrabalf\u00a0 = autre arrabalesque \u2026elle\u00a0 errait entre le destin confus et son acceptation (…she wandered between confused fate and\u00a0 its acceptance … ella erraba entre el confuso destino y su aceptaci\u00f3n ) _________________________ MAL DOLOR de\u00a0 Fernando Arrabal \u2026het was 7u.51 op woensdag 10 juli 2013 en we weenden zij en ik omgeven door le Tout Paris en misschien wel le Tout Berlin en zelfs de duizend ogen van de groep Zero. in zijn stichterszetel zat daar Otto Piene hoog opvlammend en Delano\u00eb was bedekt met rosso de magiore en we weenden ontroostbaar zij die volwassen is sedert enkele maanden en ik die gebukt ga onder de last van jaren sedert meerdere eeuwen Daniel Spoerri was onze topograaf sedert het toeval alsof hij nog steeds borden met soep verzamelde en Jean Tinguely danste op zijn stalen geraamte bvoor onze fonteinen van Stravinsky want wij weende voor onszelf alleen in de wereld gebogen over de wanhoop tussen Yves Klein blauwer dan ooit en Pol Bury zwaarder dan zijn bollen tussen Heinz Mack met mechanisch projectiescherm en Ante Glibota met trillend licht aan zijn scalpel en iedereen was er en iedereen keek naar ons maar wij zagen niemand hangend aan onze tranen ja iedereen was mooi ja iedereen was vrolijk ja iedereen was rijk ja iedereen was vrijgevig ja ioedereen was beroemd ja iedereen was toegewijd ja iedereen was modern en behoorde zelfs tot de avant-garde maar onze tranen liepen over wat niemand had verwacht wij hadden niet gedroomd van rijkdom wij hadden niet gedroomd van roem wij hadden gedroomd van ruimte en tijd even onvoorstelbaar als onmogelijk want wij dachten aan geschilderde gedichten aan beelden vol schoonheid vol vrijheid en kennis en wij weenden met tranen die mislukt waren zoals onze mal dolor\u2026 GEVOLGEN de\u00a0 Fernando Arrabal \u2026ik dring door tot in haar ziel en ik dring door tot in begrippen \u2026ik doorboor haar ingewanden en ik doorboor iedere oorsprong \u2026ik waag mij in haar lichaam en ik ontdek het waagstuk van de gedachte \u2026ik vind de vervoering uit en ik vind gedachten uit \u2026ik geniet van het gevaar van de hartstocht en ik geniet van de gevaren van de verbeelding \u2026ik verzink hardnekkig in haar en ik verzink onverschrokken in bespiegelingen \u2026ik ontluik in het risico om lief te hebben en ik ontluik in de gewaagde voornemens die mijn redding zijn \u2026ik duik in haar afgronden en ik duik in de schepping voor alle eeuwen der eeuwen\u2026 Vertaald \u2013 Spanje \/\u00a0 Fernando Arrabal \/\u00a0 Willem M. Roggeman Paniekgedichten Samen met de Ier Samuel Beckett en de Roemeen Eug\u00e8ne Ionescu behoorde de Spaanse auteur Fernando Arrabal tot de belangrijkste vormvernieuwers van het theater in de tweede helft van de twintigste eeuw. Tot zijn bekendste toneelstukken beschouwt men \u201cFando en Lis\u201d en \u201cHet autokerkhof\u201d. Deze stukken werden ook in het Nederlands vertaald en werden in\u00a0 de jaren zeventig opgevoerd door de avant-garde groep Toneel Vandaag onder leiding van Rudi Van Vlaenderen. Ik kon deze voorstellingen bijwonen tijdens de Middagen van het Toneel, die in de Residentieschouwburg in de Wetstraat te Brussel werden gehouden. In tegenstelling tot het werk van Beckett en Ionescu kan men de toneelstukken van Arrabal niet rekenen tot het absurde toneel. Hij heeft zelf zijn werk bestempeld als \u201cpaniektheater\u201d. In 1962 stichtte hij in Parijs de Paniek Beweging, samen met Roland Topor en Alejandro Jodorowsky. Hij schreef toen ook het eerste Paniek Manifest. De term \u201dpaniektheater\u201d heeft hij in een interview als volgt verklaard: \u201cPaniek is afgeleid van de naam van de god Pan en deze naam Pan betekent \u201calles\u201d. Het belangrijkste kenmerk van paniektheater is de verwarring, die onze realiteit beheerst en die het gevolg is van het toeval en het onverwachte, die ook in ons leven een belangrijke rol spelen. Fernando Arrabal werd op 11 augustus 1932 geboren in Melilla in Spaans Marokko. Precies op die plek is Franco zijn opstand en veroveringstocht begonnen. De vader van Fernando stond bekend als een linkse sympathisant. Hij werd aangehouden en ter dood veroordeeld. Later werd zijn straf omgezet tot dertig jaar gevangenis en werd hij opgesloten in Burgos. De moeder echter stond aan de kant van Franco en verbood dat er nog over de vader werd gesproken, die zij zelf dood verklaarde. In 1936 verhuisde zij met haar kinderen naar Spanje. Op 28 januari 1942 wist de vader uit de gevangenis te ontsnappen. Hij was in pyjama en er lag een laag sneeuw van \u00e9\u00e9n meter. Van de ontsnapte werd nooit meer een spoor gevonden. Waarschijnlijk is hij tijdens zijn vlucht omgekomen. Fernando Arrabal begon rechten te studeren in Madrid, maar hij gaf zijn studies op en trok naar Parijs. Daar werd hij gerekend tot de tweede lichting van Spaanse bannelingen. Hij zou zich in de Franse hoofdstad volledig toeleggen op de literatuur. In zijn eerste P\u00a0\u00a0 arijse jaren ging hij veel om met Andr\u00e9 Breton, maar hij voelde zich geen surrealist en hij verliet al gauw de groep. Gezien zijn verleden (hij werd zelf ook in Spanje aangehouden, maar weer vrijgelaten.) is het niet verwonderlijk dat de Spaanse burgeroorlog als een rode draad doorheen heel zijn oeuvre loopt. Men kan er ook een verwantschap in herkennen met het werk van de schilder Francisco Goya. Niet alleen speelt de dood een grote rol. Arrabel regisseerde ook een film \u201cViva la muerte\u201d (de kreet van de republikeinen tijdens de gevechten tegen Franco.) Zijn wereld bestaat uit beulen en slachtoffers, maar onverwachts worden de rollen soms omgekeerd. Vlaamse critici hebben zijn toneelwerk zoals \u201cHet Labyrint\u201d bestempeld als \u201cgruweltoneel\u201d. In 1967 werd hij in Spanje aangehouden omdat hij in een boek een opdracht had geschreven, die als \u201cblasfemisch\u201d werd beschouwd. Het internationaal protest werd geleid door Samuel Beckett, die een \u201cBrief aan de rechters in Spanje ter verdediging van Arrabal\u201d schreef. De veelzijdige auteur Fernando Arrabal geniet ontegensprekelijk de grootste bekendheid als toneelschrijver. Maar hij schreef ook enkele interessante romans zoals \u201cBaal Babylon\u201d en \u201cDe begrafenis van een sardien\u201d. Hij schrijft in het Spaans, maar vertaalt zijn werk zelf in het Frans, vaak in samenwerking met zijn Franse echtgenote. Het is pas tijdens mijn ontmoeting met Fernando Arrabal op het internationaal literatuurfestival in Pordenone, Itali\u00eb, in september 2013 dat ik vernam dat hij ook heel wat po\u00ebzie had gepubliceerd. Hij vertelde mij ook vol geestdrift over Hugo Claus, met wie hij zes maanden in de Verenigde Staten heeft doorgebracht in 1959-60, op uitnodiging van de\u00a0 Ford Fondation. Deze stichting had G\u00fcnther Grass voor Duitsland, Italo Calvino voor Itali\u00eb, Robert Pinget voor Frankrijk, Hugo Claus voor de Benelux en Arrabal voor Spanje uitgenodigd. \u201cAllen werden later in hun land beschouwd als de grootste levende schrijver, behalve ik in Spanje.\u201d, zegt hij monkelend. In zijn po\u00ebtisch werk komen talrijke erotische verzen voor, zoals o.m. de bundel \u201cClitoris\u201d, en deze gedichten zijn zeker niet vrij te pleiten van een drang om de brave lezer uit te dagen. In zijn po\u00ebzie gebruikt hij vaak een provocerende, zelfs obscene taal. Maar ook voor de beeldende kunsten heeft hij grote belangstelling. Sommige dichtbundels zijn dan ook ge\u00efllustreerd door bekende kunstenaars als Pablo Picasso, Salvador Dali, Ren\u00e9 Magritte en Roland Topor. De hierna volgende gedichten zijn afkomstig uit de bundel \u201cPierre de la Folie\u201d.<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":4548,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-4547","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-miscellannees"],"yoast_head":"\n
MAL DOLOR de Fernando Arrabal en n\u00e9erlandais (Willem M. Roggeman) - Ceci n\u2019est pas un blog<\/title>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"fr_FR\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"MAL DOLOR de Fernando Arrabal en n\u00e9erlandais (Willem M. Roggeman) - Ceci n\u2019est pas un blog\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"collage: Jordi Soler (Fernando Arrabal\u00a0 monogram in cuneiform ) Tweets \u00a0\u00a0\u00a0 \u200f@arrabalf\u00a0 = autre arrabalesque \u2026elle\u00a0 errait entre le destin confus et son acceptation (…she wandered between confused fate and\u00a0 its acceptance … ella erraba entre el confuso destino y su aceptaci\u00f3n ) _________________________ MAL DOLOR de\u00a0 Fernando Arrabal \u2026het was 7u.51 op woensdag 10 juli 2013 en we weenden zij en ik omgeven door le Tout Paris en misschien wel le Tout Berlin en zelfs de duizend ogen van de groep Zero. in zijn stichterszetel zat daar Otto Piene hoog opvlammend en Delano\u00eb was bedekt met rosso de magiore en we weenden ontroostbaar zij die volwassen is sedert enkele maanden en ik die gebukt ga onder de last van jaren sedert meerdere eeuwen Daniel Spoerri was onze topograaf sedert het toeval alsof hij nog steeds borden met soep verzamelde en Jean Tinguely danste op zijn stalen geraamte bvoor onze fonteinen van Stravinsky want wij weende voor onszelf alleen in de wereld gebogen over de wanhoop tussen Yves Klein blauwer dan ooit en Pol Bury zwaarder dan zijn bollen tussen Heinz Mack met mechanisch projectiescherm en Ante Glibota met trillend licht aan zijn scalpel en iedereen was er en iedereen keek naar ons maar wij zagen niemand hangend aan onze tranen ja iedereen was mooi ja iedereen was vrolijk ja iedereen was rijk ja iedereen was vrijgevig ja ioedereen was beroemd ja iedereen was toegewijd ja iedereen was modern en behoorde zelfs tot de avant-garde maar onze tranen liepen over wat niemand had verwacht wij hadden niet gedroomd van rijkdom wij hadden niet gedroomd van roem wij hadden gedroomd van ruimte en tijd even onvoorstelbaar als onmogelijk want wij dachten aan geschilderde gedichten aan beelden vol schoonheid vol vrijheid en kennis en wij weenden met tranen die mislukt waren zoals onze mal dolor\u2026 GEVOLGEN de\u00a0 Fernando Arrabal \u2026ik dring door tot in haar ziel en ik dring door tot in begrippen \u2026ik doorboor haar ingewanden en ik doorboor iedere oorsprong \u2026ik waag mij in haar lichaam en ik ontdek het waagstuk van de gedachte \u2026ik vind de vervoering uit en ik vind gedachten uit \u2026ik geniet van het gevaar van de hartstocht en ik geniet van de gevaren van de verbeelding \u2026ik verzink hardnekkig in haar en ik verzink onverschrokken in bespiegelingen \u2026ik ontluik in het risico om lief te hebben en ik ontluik in de gewaagde voornemens die mijn redding zijn \u2026ik duik in haar afgronden en ik duik in de schepping voor alle eeuwen der eeuwen\u2026 Vertaald \u2013 Spanje \/\u00a0 Fernando Arrabal \/\u00a0 Willem M. Roggeman Paniekgedichten Samen met de Ier Samuel Beckett en de Roemeen Eug\u00e8ne Ionescu behoorde de Spaanse auteur Fernando Arrabal tot de belangrijkste vormvernieuwers van het theater in de tweede helft van de twintigste eeuw. Tot zijn bekendste toneelstukken beschouwt men \u201cFando en Lis\u201d en \u201cHet autokerkhof\u201d. Deze stukken werden ook in het Nederlands vertaald en werden in\u00a0 de jaren zeventig opgevoerd door de avant-garde groep Toneel Vandaag onder leiding van Rudi Van Vlaenderen. Ik kon deze voorstellingen bijwonen tijdens de Middagen van het Toneel, die in de Residentieschouwburg in de Wetstraat te Brussel werden gehouden. In tegenstelling tot het werk van Beckett en Ionescu kan men de toneelstukken van Arrabal niet rekenen tot het absurde toneel. Hij heeft zelf zijn werk bestempeld als \u201cpaniektheater\u201d. In 1962 stichtte hij in Parijs de Paniek Beweging, samen met Roland Topor en Alejandro Jodorowsky. Hij schreef toen ook het eerste Paniek Manifest. De term \u201dpaniektheater\u201d heeft hij in een interview als volgt verklaard: \u201cPaniek is afgeleid van de naam van de god Pan en deze naam Pan betekent \u201calles\u201d. Het belangrijkste kenmerk van paniektheater is de verwarring, die onze realiteit beheerst en die het gevolg is van het toeval en het onverwachte, die ook in ons leven een belangrijke rol spelen. Fernando Arrabal werd op 11 augustus 1932 geboren in Melilla in Spaans Marokko. Precies op die plek is Franco zijn opstand en veroveringstocht begonnen. De vader van Fernando stond bekend als een linkse sympathisant. Hij werd aangehouden en ter dood veroordeeld. Later werd zijn straf omgezet tot dertig jaar gevangenis en werd hij opgesloten in Burgos. De moeder echter stond aan de kant van Franco en verbood dat er nog over de vader werd gesproken, die zij zelf dood verklaarde. In 1936 verhuisde zij met haar kinderen naar Spanje. Op 28 januari 1942 wist de vader uit de gevangenis te ontsnappen. Hij was in pyjama en er lag een laag sneeuw van \u00e9\u00e9n meter. Van de ontsnapte werd nooit meer een spoor gevonden. Waarschijnlijk is hij tijdens zijn vlucht omgekomen. Fernando Arrabal begon rechten te studeren in Madrid, maar hij gaf zijn studies op en trok naar Parijs. Daar werd hij gerekend tot de tweede lichting van Spaanse bannelingen. Hij zou zich in de Franse hoofdstad volledig toeleggen op de literatuur. In zijn eerste P\u00a0\u00a0 arijse jaren ging hij veel om met Andr\u00e9 Breton, maar hij voelde zich geen surrealist en hij verliet al gauw de groep. Gezien zijn verleden (hij werd zelf ook in Spanje aangehouden, maar weer vrijgelaten.) is het niet verwonderlijk dat de Spaanse burgeroorlog als een rode draad doorheen heel zijn oeuvre loopt. Men kan er ook een verwantschap in herkennen met het werk van de schilder Francisco Goya. Niet alleen speelt de dood een grote rol. Arrabel regisseerde ook een film \u201cViva la muerte\u201d (de kreet van de republikeinen tijdens de gevechten tegen Franco.) Zijn wereld bestaat uit beulen en slachtoffers, maar onverwachts worden de rollen soms omgekeerd. Vlaamse critici hebben zijn toneelwerk zoals \u201cHet Labyrint\u201d bestempeld als \u201cgruweltoneel\u201d. In 1967 werd hij in Spanje aangehouden omdat hij in een boek een opdracht had geschreven, die als \u201cblasfemisch\u201d werd beschouwd. Het internationaal protest werd geleid door Samuel Beckett, die een \u201cBrief aan de rechters in Spanje ter verdediging van Arrabal\u201d schreef. De veelzijdige auteur Fernando Arrabal geniet ontegensprekelijk de grootste bekendheid als toneelschrijver. Maar hij schreef ook enkele interessante romans zoals \u201cBaal Babylon\u201d en \u201cDe begrafenis van een sardien\u201d. Hij schrijft in het Spaans, maar vertaalt zijn werk zelf in het Frans, vaak in samenwerking met zijn Franse echtgenote. Het is pas tijdens mijn ontmoeting met Fernando Arrabal op het internationaal literatuurfestival in Pordenone, Itali\u00eb, in september 2013 dat ik vernam dat hij ook heel wat po\u00ebzie had gepubliceerd. Hij vertelde mij ook vol geestdrift over Hugo Claus, met wie hij zes maanden in de Verenigde Staten heeft doorgebracht in 1959-60, op uitnodiging van de\u00a0 Ford Fondation. Deze stichting had G\u00fcnther Grass voor Duitsland, Italo Calvino voor Itali\u00eb, Robert Pinget voor Frankrijk, Hugo Claus voor de Benelux en Arrabal voor Spanje uitgenodigd. \u201cAllen werden later in hun land beschouwd als de grootste levende schrijver, behalve ik in Spanje.\u201d, zegt hij monkelend. In zijn po\u00ebtisch werk komen talrijke erotische verzen voor, zoals o.m. de bundel \u201cClitoris\u201d, en deze gedichten zijn zeker niet vrij te pleiten van een drang om de brave lezer uit te dagen. In zijn po\u00ebzie gebruikt hij vaak een provocerende, zelfs obscene taal. Maar ook voor de beeldende kunsten heeft hij grote belangstelling. Sommige dichtbundels zijn dan ook ge\u00efllustreerd door bekende kunstenaars als Pablo Picasso, Salvador Dali, Ren\u00e9 Magritte en Roland Topor. De hierna volgende gedichten zijn afkomstig uit de bundel \u201cPierre de la Folie\u201d.\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"Ceci n\u2019est pas un blog\" \/>\n<meta property=\"article:published_time\" content=\"2014-03-31T14:07:36+00:00\" \/>\n<meta property=\"article:modified_time\" content=\"2015-08-18T22:49:50+00:00\" \/>\n<meta property=\"og:image\" content=\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/files\/2014\/02\/Image-sans-titre.png\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:width\" content=\"320\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:height\" content=\"218\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:type\" content=\"image\/png\" \/>\n<meta name=\"author\" content=\"fernandoarrabal\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"\u00c9crit par\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"fernandoarrabal\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:label2\" content=\"Dur\u00e9e de lecture est.\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data2\" content=\"6 minutes\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/\",\"url\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/\",\"name\":\"MAL DOLOR de Fernando Arrabal en n\u00e9erlandais (Willem M. Roggeman) - Ceci n\u2019est pas un blog\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/#primaryimage\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/files\/2014\/02\/Image-sans-titre.png\",\"datePublished\":\"2014-03-31T14:07:36+00:00\",\"dateModified\":\"2015-08-18T22:49:50+00:00\",\"author\":{\"@id\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/#\/schema\/person\/03f79100f4c863d602fcd462cb418c8e\"},\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"fr-FR\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/\"]}]},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"fr-FR\",\"@id\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/#primaryimage\",\"url\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/files\/2014\/02\/Image-sans-titre.png\",\"contentUrl\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/files\/2014\/02\/Image-sans-titre.png\",\"width\":\"320\",\"height\":\"218\"},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Accueil\",\"item\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"MAL DOLOR de Fernando Arrabal en n\u00e9erlandais (Willem M. Roggeman)\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/#website\",\"url\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/\",\"name\":\"Ceci n\u2019est pas un blog\",\"description\":\"Fernando Arrabal\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"fr-FR\"},{\"@type\":\"Person\",\"@id\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/#\/schema\/person\/03f79100f4c863d602fcd462cb418c8e\",\"name\":\"fernandoarrabal\",\"image\":{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"fr-FR\",\"@id\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/#\/schema\/person\/image\/\",\"url\":\"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/8e01ce8140fb7ab19645728d216ba3e9?s=96&d=mm&r=g\",\"contentUrl\":\"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/8e01ce8140fb7ab19645728d216ba3e9?s=96&d=mm&r=g\",\"caption\":\"fernandoarrabal\"},\"url\":\"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/author\/fernandoarrabal\/\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"MAL DOLOR de Fernando Arrabal en n\u00e9erlandais (Willem M. Roggeman) - Ceci n\u2019est pas un blog","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/","og_locale":"fr_FR","og_type":"article","og_title":"MAL DOLOR de Fernando Arrabal en n\u00e9erlandais (Willem M. Roggeman) - Ceci n\u2019est pas un blog","og_description":"collage: Jordi Soler (Fernando Arrabal\u00a0 monogram in cuneiform ) Tweets \u00a0\u00a0\u00a0 \u200f@arrabalf\u00a0 = autre arrabalesque \u2026elle\u00a0 errait entre le destin confus et son acceptation (…she wandered between confused fate and\u00a0 its acceptance … ella erraba entre el confuso destino y su aceptaci\u00f3n ) _________________________ MAL DOLOR de\u00a0 Fernando Arrabal \u2026het was 7u.51 op woensdag 10 juli 2013 en we weenden zij en ik omgeven door le Tout Paris en misschien wel le Tout Berlin en zelfs de duizend ogen van de groep Zero. in zijn stichterszetel zat daar Otto Piene hoog opvlammend en Delano\u00eb was bedekt met rosso de magiore en we weenden ontroostbaar zij die volwassen is sedert enkele maanden en ik die gebukt ga onder de last van jaren sedert meerdere eeuwen Daniel Spoerri was onze topograaf sedert het toeval alsof hij nog steeds borden met soep verzamelde en Jean Tinguely danste op zijn stalen geraamte bvoor onze fonteinen van Stravinsky want wij weende voor onszelf alleen in de wereld gebogen over de wanhoop tussen Yves Klein blauwer dan ooit en Pol Bury zwaarder dan zijn bollen tussen Heinz Mack met mechanisch projectiescherm en Ante Glibota met trillend licht aan zijn scalpel en iedereen was er en iedereen keek naar ons maar wij zagen niemand hangend aan onze tranen ja iedereen was mooi ja iedereen was vrolijk ja iedereen was rijk ja iedereen was vrijgevig ja ioedereen was beroemd ja iedereen was toegewijd ja iedereen was modern en behoorde zelfs tot de avant-garde maar onze tranen liepen over wat niemand had verwacht wij hadden niet gedroomd van rijkdom wij hadden niet gedroomd van roem wij hadden gedroomd van ruimte en tijd even onvoorstelbaar als onmogelijk want wij dachten aan geschilderde gedichten aan beelden vol schoonheid vol vrijheid en kennis en wij weenden met tranen die mislukt waren zoals onze mal dolor\u2026 GEVOLGEN de\u00a0 Fernando Arrabal \u2026ik dring door tot in haar ziel en ik dring door tot in begrippen \u2026ik doorboor haar ingewanden en ik doorboor iedere oorsprong \u2026ik waag mij in haar lichaam en ik ontdek het waagstuk van de gedachte \u2026ik vind de vervoering uit en ik vind gedachten uit \u2026ik geniet van het gevaar van de hartstocht en ik geniet van de gevaren van de verbeelding \u2026ik verzink hardnekkig in haar en ik verzink onverschrokken in bespiegelingen \u2026ik ontluik in het risico om lief te hebben en ik ontluik in de gewaagde voornemens die mijn redding zijn \u2026ik duik in haar afgronden en ik duik in de schepping voor alle eeuwen der eeuwen\u2026 Vertaald \u2013 Spanje \/\u00a0 Fernando Arrabal \/\u00a0 Willem M. Roggeman Paniekgedichten Samen met de Ier Samuel Beckett en de Roemeen Eug\u00e8ne Ionescu behoorde de Spaanse auteur Fernando Arrabal tot de belangrijkste vormvernieuwers van het theater in de tweede helft van de twintigste eeuw. Tot zijn bekendste toneelstukken beschouwt men \u201cFando en Lis\u201d en \u201cHet autokerkhof\u201d. Deze stukken werden ook in het Nederlands vertaald en werden in\u00a0 de jaren zeventig opgevoerd door de avant-garde groep Toneel Vandaag onder leiding van Rudi Van Vlaenderen. Ik kon deze voorstellingen bijwonen tijdens de Middagen van het Toneel, die in de Residentieschouwburg in de Wetstraat te Brussel werden gehouden. In tegenstelling tot het werk van Beckett en Ionescu kan men de toneelstukken van Arrabal niet rekenen tot het absurde toneel. Hij heeft zelf zijn werk bestempeld als \u201cpaniektheater\u201d. In 1962 stichtte hij in Parijs de Paniek Beweging, samen met Roland Topor en Alejandro Jodorowsky. Hij schreef toen ook het eerste Paniek Manifest. De term \u201dpaniektheater\u201d heeft hij in een interview als volgt verklaard: \u201cPaniek is afgeleid van de naam van de god Pan en deze naam Pan betekent \u201calles\u201d. Het belangrijkste kenmerk van paniektheater is de verwarring, die onze realiteit beheerst en die het gevolg is van het toeval en het onverwachte, die ook in ons leven een belangrijke rol spelen. Fernando Arrabal werd op 11 augustus 1932 geboren in Melilla in Spaans Marokko. Precies op die plek is Franco zijn opstand en veroveringstocht begonnen. De vader van Fernando stond bekend als een linkse sympathisant. Hij werd aangehouden en ter dood veroordeeld. Later werd zijn straf omgezet tot dertig jaar gevangenis en werd hij opgesloten in Burgos. De moeder echter stond aan de kant van Franco en verbood dat er nog over de vader werd gesproken, die zij zelf dood verklaarde. In 1936 verhuisde zij met haar kinderen naar Spanje. Op 28 januari 1942 wist de vader uit de gevangenis te ontsnappen. Hij was in pyjama en er lag een laag sneeuw van \u00e9\u00e9n meter. Van de ontsnapte werd nooit meer een spoor gevonden. Waarschijnlijk is hij tijdens zijn vlucht omgekomen. Fernando Arrabal begon rechten te studeren in Madrid, maar hij gaf zijn studies op en trok naar Parijs. Daar werd hij gerekend tot de tweede lichting van Spaanse bannelingen. Hij zou zich in de Franse hoofdstad volledig toeleggen op de literatuur. In zijn eerste P\u00a0\u00a0 arijse jaren ging hij veel om met Andr\u00e9 Breton, maar hij voelde zich geen surrealist en hij verliet al gauw de groep. Gezien zijn verleden (hij werd zelf ook in Spanje aangehouden, maar weer vrijgelaten.) is het niet verwonderlijk dat de Spaanse burgeroorlog als een rode draad doorheen heel zijn oeuvre loopt. Men kan er ook een verwantschap in herkennen met het werk van de schilder Francisco Goya. Niet alleen speelt de dood een grote rol. Arrabel regisseerde ook een film \u201cViva la muerte\u201d (de kreet van de republikeinen tijdens de gevechten tegen Franco.) Zijn wereld bestaat uit beulen en slachtoffers, maar onverwachts worden de rollen soms omgekeerd. Vlaamse critici hebben zijn toneelwerk zoals \u201cHet Labyrint\u201d bestempeld als \u201cgruweltoneel\u201d. In 1967 werd hij in Spanje aangehouden omdat hij in een boek een opdracht had geschreven, die als \u201cblasfemisch\u201d werd beschouwd. Het internationaal protest werd geleid door Samuel Beckett, die een \u201cBrief aan de rechters in Spanje ter verdediging van Arrabal\u201d schreef. De veelzijdige auteur Fernando Arrabal geniet ontegensprekelijk de grootste bekendheid als toneelschrijver. Maar hij schreef ook enkele interessante romans zoals \u201cBaal Babylon\u201d en \u201cDe begrafenis van een sardien\u201d. Hij schrijft in het Spaans, maar vertaalt zijn werk zelf in het Frans, vaak in samenwerking met zijn Franse echtgenote. Het is pas tijdens mijn ontmoeting met Fernando Arrabal op het internationaal literatuurfestival in Pordenone, Itali\u00eb, in september 2013 dat ik vernam dat hij ook heel wat po\u00ebzie had gepubliceerd. Hij vertelde mij ook vol geestdrift over Hugo Claus, met wie hij zes maanden in de Verenigde Staten heeft doorgebracht in 1959-60, op uitnodiging van de\u00a0 Ford Fondation. Deze stichting had G\u00fcnther Grass voor Duitsland, Italo Calvino voor Itali\u00eb, Robert Pinget voor Frankrijk, Hugo Claus voor de Benelux en Arrabal voor Spanje uitgenodigd. \u201cAllen werden later in hun land beschouwd als de grootste levende schrijver, behalve ik in Spanje.\u201d, zegt hij monkelend. In zijn po\u00ebtisch werk komen talrijke erotische verzen voor, zoals o.m. de bundel \u201cClitoris\u201d, en deze gedichten zijn zeker niet vrij te pleiten van een drang om de brave lezer uit te dagen. In zijn po\u00ebzie gebruikt hij vaak een provocerende, zelfs obscene taal. Maar ook voor de beeldende kunsten heeft hij grote belangstelling. Sommige dichtbundels zijn dan ook ge\u00efllustreerd door bekende kunstenaars als Pablo Picasso, Salvador Dali, Ren\u00e9 Magritte en Roland Topor. De hierna volgende gedichten zijn afkomstig uit de bundel \u201cPierre de la Folie\u201d.","og_url":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/","og_site_name":"Ceci n\u2019est pas un blog","article_published_time":"2014-03-31T14:07:36+00:00","article_modified_time":"2015-08-18T22:49:50+00:00","og_image":[{"width":320,"height":218,"url":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/files\/2014\/02\/Image-sans-titre.png","type":"image\/png"}],"author":"fernandoarrabal","twitter_misc":{"\u00c9crit par":"fernandoarrabal","Dur\u00e9e de lecture est.":"6 minutes"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/","url":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/","name":"MAL DOLOR de Fernando Arrabal en n\u00e9erlandais (Willem M. Roggeman) - Ceci n\u2019est pas un blog","isPartOf":{"@id":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/#primaryimage"},"image":{"@id":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/files\/2014\/02\/Image-sans-titre.png","datePublished":"2014-03-31T14:07:36+00:00","dateModified":"2015-08-18T22:49:50+00:00","author":{"@id":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/#\/schema\/person\/03f79100f4c863d602fcd462cb418c8e"},"breadcrumb":{"@id":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/#breadcrumb"},"inLanguage":"fr-FR","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/"]}]},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"fr-FR","@id":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/#primaryimage","url":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/files\/2014\/02\/Image-sans-titre.png","contentUrl":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/files\/2014\/02\/Image-sans-titre.png","width":"320","height":"218"},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/2014\/03\/31\/4547\/mal-dolor-de-fernando-arrabal-en-neerlandais-willem-m-roggeman\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Accueil","item":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"MAL DOLOR de Fernando Arrabal en n\u00e9erlandais (Willem M. Roggeman)"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/#website","url":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/","name":"Ceci n\u2019est pas un blog","description":"Fernando Arrabal","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"fr-FR"},{"@type":"Person","@id":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/#\/schema\/person\/03f79100f4c863d602fcd462cb418c8e","name":"fernandoarrabal","image":{"@type":"ImageObject","inLanguage":"fr-FR","@id":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/#\/schema\/person\/image\/","url":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/8e01ce8140fb7ab19645728d216ba3e9?s=96&d=mm&r=g","contentUrl":"https:\/\/secure.gravatar.com\/avatar\/8e01ce8140fb7ab19645728d216ba3e9?s=96&d=mm&r=g","caption":"fernandoarrabal"},"url":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/author\/fernandoarrabal\/"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4547"}],"collection":[{"href":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4547"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4547\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4548"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4547"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4547"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/laregledujeu.org\/arrabal\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4547"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}